Tijdens mijn examenjaar op het vwo begon ik aan het traject om te gaan studeren en basketballen aan een Amerikaanse universiteit. Die stap kwam er dankzij mijn vader, die mij vroeg of dit nog steeds mijn droom was. Mijn antwoord was volmondig ja, al dacht ik eerlijk gezegd dat het er nooit van zou komen.
Ik had in mijn jeugd gespeeld in het selectieteam van Zuid-Nederland en in de U16- en U20- eredivisie, maar Amerika is hét land van basketbal.
Ik vroeg me af hoe ik ooit in aanmerking zou komen voor een sportbeurs. Toch waren het mijn ouders, en vooral mijn vader, die mij bleven aanmoedigen. Zij geloofden in mijn potentieel, zelfs op momenten dat ik dat zelf niet volledig deed. Met hun onvoorwaardelijke steun durfde ik de stap te zetten richting iets wat lange tijd onbereikbaar leek.
Na een intensief traject tekende ik bij Southern Wesleyan University (NCAA Division II) voor een volledige sportbeurs. Vier jaar later behaalde ik daar mijn bachelor Geschiedenis summa cum laude. Die periode was een achtbaan van hoge pieken en diepe dalen en heeft een fundamentele rol gespeeld in mijn ontwikkeling.
Terug in Nederland realiseerde ik me dat ik met de kennis en ervaring van nu andere keuzes zou hebben gemaakt. Die gedachte, gecombineerd met mijn bijzondere ervaring als student-atleet, wakkerde een diepe passie aan voor het hele proces én de wens om deze kans toegankelijker te maken voor andere jonge atleten.
Die passie kreeg een vervolg in het Verenigd Koninkrijk. Ik werd benaderd door Nottingham Trent University om hun universiteitsbasketbalteam te versterken, opnieuw gecombineerd met een sportbeurs en nu een masteropleiding.
Daarnaast kreeg ik de kans om te spelen voor de Nottingham Wildcats, actief in de Women’s British Basketball League.
Destijds was dit de hoogste damescompetitie van Groot-Brittannië. In september 2019 verhuisde ik naar Nottingham, maar in maart 2020 kwam mijn avontuur abrupt tot een einde toen de pandemie uitbrak. Ondanks dat dit waarschijnlijk het leukste team was waar ik ooit deel van uitmaakte, betekende dit ook het einde van mijn basketbalcarrière.
In die periode kreeg ik opnieuw te maken met blessures en volgden meerdere operaties. Het werd duidelijk dat het tijd was om mijn focus te verleggen naar mijn professionele toekomst. Mijn liefde voor college sports bleef, maar ik zocht nog naar de juiste plek om die verder vorm te geven.
Op zoek naar nieuwe uitdagingen richtte ik mijn blik op Defensie. Omdat de functies waarop ik wilde solliciteren tijdelijk gesloten waren, startte ik een master Geschiedenis aan de Radboud Universiteit. Voor mijn stage kwam ik terecht bij het Wapen der Genie van de Koninklijke Landmacht, waar ik inmiddels al vier jaar werkzaam ben als stafofficier bedrijfsvoering binnen een sectie van het Opleidings- en Trainingscentrum.
Op deze bijzondere werklocatie doe ik dagelijks waardevolle inzichten op over mentale veerkracht, discipline, zelfzorg en omgaan met onbekende omstandigheden. Het zijn precies de lessen die ik als jonge student-atleet graag eerder had gehad, en het voelt als een voorrecht om deze kennis nu door te geven aan atleten die aan het begin van hun eigen reis staan.
Mijn droom om atleten te begeleiden naar Amerika kreeg definitief vorm toen ik mijn man Thijs ontmoette. Via social media raakten we in gesprek over college sports.
Wat begon als een gedeelde passie voor dit werkgebied, groeide uit tot liefde voor elkaar en uiteindelijk tot ons bedrijf: Vesta Legacy.
We zijn er ongelooflijk trots op dat we onze passie nu samen kunnen uitdragen. Met Vesta Legacy willen we jonge atleten inspireren, begeleiden en voorbereiden op een avontuur dat hun leven kan veranderen. Een ervaring vol groei, uitdagingen en kansen, die je voor altijd met je meedraagt.
Ben je benieuwd wat jouw mogelijkheden zijn binnen college sports?
We leren je graag kennen. Wie weet begint jouw verhaal hier.
