Thomas Knoop is voormalig student-atleet speerwerper aan Lamar University, een NCAA Division 1-school in Amerika. Hij vertrok terwijl hij al studeerde in Nederland en kreeg een scholarship waarmee hij zowel zijn studie als speerwerpen kon combineren. Ondanks een zware blessure in zijn eerste seizoen behield hij zijn scholarship, kon hij werken aan herstel en zich volledig richten op sport en studie. Nu is Thomas Graduate Assistant: hij traint mee met het team, helpt andere werpers coachen en blijft ondertussen zijn eigen ambities najagen.
Waarom ben je naar Amerika gegaan?
‘Het begon zo’n drie en een half jaar geleden. Na het winnen van goud bij het NK u20 in speerwerpen kwam er plotseling veel aandacht op me af van verschillende agencies. Ze vroegen: “Waarom ga je niet naar Amerika?” Ik had eerlijk gezegd nooit gedacht dat zoiets voor mij mogelijk was. Mijn eerste gedachte was: “Die kans is vast te klein.” Maar na meerdere gesprekken, besefte ik dat het wél kon. Ik kon een master doen én serieus blijven sporten. Het voelde meteen spannend, bijna alsof er een hele nieuwe wereld voor me openging.’
Welke verschillen zie je tussen studeren in Nederland en in Amerika?
‘In Amerika draait alles om je passie. Voor een sporter zoals ik is dat een wereld van verschil. In Nederland zat ik van ’s ochtends vroeg tot ’s middags op school en daarna moest ik nog trainen. Dat kostte ontzettend veel discipline en energie. Hier in Amerika wordt jouw school om jouw sport heen gepland. Vaste trainingstijden, tijd voor voeding, herstel… je leven draait hier om de sport. Je bent officieel een student-athlete, maar eigenlijk ben je eerst atleet en pas daarna student. Dat gaf me zoveel plezier en zelfvertrouwen. Zoiets mis je echt in Nederland.’
Hoe verliep het kiezen van een universiteit?
‘Dat was best spannend. Veel scholen toonden interesse, maar omdat ik nog maar één jaar kon studeren, vielen er tegelijkertijd veel scholen af. Uiteindelijk hield ik er twee over. Lamar was ontzettend betrokken bij het hele proces: ze appten me wekelijks, vroegen wat ik nodig had en hielden alles in de gaten. Op een gegeven moment, werd ik uitgenodigd voor een official visit op de campus van Washington State University en was ik eigenlijk meteen verkocht: een gigantisch stadion, een mooie atletiekbaan, Nike-sponsoring… gewoon indrukwekkend. Het voelde als een droom. Niet veel later bespraken we de aanbiedingen, maar helaas werd het al snel duidelijk dat ze mij niet konden geven wat ik nodig had, dus koos ik voor Lamar. Lamar was voor mij ook een belangrijke speler, omdat ik een enorm goede klik had met mijn soon-to-be coach. Je gaat uiteindelijk ook zoveel tijd samen doorbrengen, dus wist ik dat het goed zat.’
Maar toen begonnen jouw eerste dagen en die waren allesbehalve makkelijk…
‘Ja, dat was een flinke klap. De eerste dag kreeg ik het bericht dat de werpcoach – met wie ik zo’n sterke band had – vertrok. Daar sta je dan, overprikkeld van de reis en je coach is weg. Ik voelde me behoorlijk verloren en dacht op een gegeven moment zelfs: “Het is mooi geweest. Ik wil naar huis.”. Gelukkig, na een maand van onzekerheid, kwam er eindelijk een nieuwe coach en ook die was een perfecte match voor mij en de rest van mijn trainingsgroep.’
Net toen jij dacht dat het tij had gekeerd, gebeurde er iets waardoor alles weer instortte…
‘Toen de nieuwe coach van University of North Texas kwam, begonnen we een werpschema op te bouwen dat eigenlijk helemaal op mij was afgestemd. Ik was nog maar de enige mannelijke speerwerper, dus alles draaide in feite om mij. Het was een zware winter, maar ik werkte hard en voelde eindelijk dat het de goede kant op ging. Plots, na maanden van intensieve wintertraining, voelde ik een blessure in mijn schouder opkomen. Iedere training begon ik met pijn, maar ik bleef doorgaan. Over de winterbreak leek het te herstellen en ik dacht dat het eindelijk voorbij was. Met nog twee maanden te gaan tot de eerste outdoorwedstrijd voelde ik me voorzichtig optimistisch… totdat de blessure terugkeerde. Niet ernstig, dacht ik eerst, maar het was genoeg om mijn prestaties te beïnvloeden. Tijdens mijn eerste wedstrijd kon ik slechts drie worpen maken. Bij mijn tweede worp voelde ik ineens een verrekking in mijn lies. En alsof dat nog niet genoeg was, tijdens de tweede wedstrijd scheurde ik bij mijn tweede worp mijn UCL, het ligament aan de binnenkant van mijn elleboog. Mijn schouder was zo zwak geworden dat ik niet meer goed kon indraaien en toen ik probeerde te werpen voelde ik een knak door mijn elleboog gaan. Mijn seizoen was voorbij na slechts vijf worpen.
De onzekerheid duurde lang. Artsen en coaches waren in twijfel, maar pas na de MRI-scan bleek dat het ligament in het midden verticaal was opengespleten. Mijn vijfde jaar, mijn laatste kans, leek verloren. Een verlenging was officieel niet mogelijk. Na veel gesprekken, het onderzoeken van alle mogelijke opties en hoopvol volhouden, kreeg ik toch een extra jaar. Die beslissing gaf me een tweede kans: een kans die ik met alles wat ik had, zou grijpen.’
Maar kon je na al die tegenslagen echt weer terugkeren?
‘Zeker. Ik kreeg een PRP-injectie (een PRP-injectie stimuleert het herstel van een blessure door je eigen bloedplaatjes in te zetten) en werkte maanden aan kracht en herstel. In de lente van 2025 kon ik terug werpen en tijdens mijn eerste wedstrijd gooide ik meteen 70 meter, genoeg voor de 11e plek in de VS. Het hele seizoen bleef ik bovenaan de ranglijst en bij mijn laatste worp werd ik Conference Champion. Ik was de eerste in de geschiedenis van Lamar die dat had bereikt. Het voelde geweldig: al dat harde werk betaalde zich uit.’
Wat wil je andere sporters meegeven over terugkomen na een blessure?
‘Het kan. Echt waar. Vaak hoor je dat sporters niet meer terugkomen op hun oude niveau, maar ik laat zien dat het wél kan. Alles kan tegenzitten, maar er komt een moment dat het weer meezit. De goede momenten wegen altijd zwaarder dan de slechte.’
Wat zijn je plannen nu?
‘Ik mag nog een tijdje blijven als Graduate Assistant om te trainen en mijn studie af te maken. Samen met mijn collega’s werken we keihard aan het halen van het EK limiet en ben ik hard aan het trainen om uiteindelijk goud te winnen bij het NK senioren. Het belangrijkste dat ik heb geleerd is toch echt wel: leer in het moment te leven. Je hoeft niet alles van tevoren uit te stippelen; soms ontvouwt het pad zich pas terwijl je er vol in stapt.’
Welke tip geef je iemand die twijfelt om deze stap te zetten?
‘Twijfels zullen altijd bestaan. Maar zo’n kans krijg je maar één keer. Grijp het met beide handen. Het proces kan overweldigend zijn, soms zie je even door de bomen het bos niet, maar blijf doorgaan. Alles valt op zijn plek.’
Tijdens het traject van Thomas Knoop naar Lamar University was Thijs van Zadelhoff, mede-oprichter van Vesta Legacy, betrokken bij de begeleiding van het proces. Omdat Thomas één jaar de mogelijkheid had om in Amerika zijn sportcarrière te verbreden én bovendien aan een beperkt aantal outdoorwedstrijden mocht deelnemen, was een nauwkeurige coördinatie belangrijk. We kijken met trots naar wat Thomas daar heeft mogen bereiken en wensen hem veel succes met alles wat nog voor hem ligt.